Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Ράψιμο στο χέρι



Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρή(δημοτικό πήγαινα) να ράβω πολύ στο χέρι.Μην φανταστείτε τίποτα ραφές της προκοπής αλλά οι κούκλες μου ήταν όλες καλοντυμένες και πολύ ευχαριστημένες.Είχα μια μανία με το ράψιμο....Φυσικά μηχανή δεν με άφηναν να χρησιμοποιήσω και καλά έκαναν μιας και ήταν επικίνδυνο.

Όταν τελείωσε η εποχή της BiBiBo έκοψα και το χόμπι και για αρκετά χρόνια το μόνο ράψιμο που έκανα ήταν όταν χρειαζόταν κόντεμα κανένα τζην ή στο μάθημα των οικοκυρικών(θυμάστε;;;).

Ξανάπιασα βελόνα όταν πια έμεινα με τον άντρα μου και έπρεπε να φτιάξουμε για το καινούριο σπίτι κουρτίνες,μαξιλάρια για τους καναπέδες και άλλα τέτοια.Φυσικά ράφτηκαν όλα στο χέρι αφού ραπτομηχανή γιοκ.
Αργότερα ήρθε η Μάγια στην ζωή μας η οποία ήταν και η αφορμή για να αγοράσω ραπτομηχανή,μπλα μπλα μπλα.....σας τα έχω ξαναπεί.

Από τότε είπα πως ό,τι μπορεί να ραφτεί στην ραπτομηχανή θα το ράβω στην ραπτομηχανή!ΤΕΡΜΑ το ράψιμο στο χέρι!Όχι άλλο κάρβουνο!

Μα κοίτα πως έρχονται τα πράγματα και τον τελευταίο καιρό είμαι συνέχεια με μια βελόνα στο χέρι....και όχι με το πόδι στο πεντάλ.

Η αλήθεια είναι πως όσο πανάκριβη και υπερ-υπερσύγχρονη ραπτομηχανή έχουμε,το ράψιμο στο χέρι σε κάποιες περιπτώσεις είναι αναντικατάστατο.

Πάρτε για παράδειγμα τα πανάκριβα ρούχα των μεγάλων οίκων.Είναι ραμμένα στο μεγαλύτερο ποσοστό τους στο χέρι.Χειροποίητα όνομα και πράγμα!

Η ραπτομηχανή είναι μεγάλος έρωτας και όπου μπορώ να την χρησιμοποιήσω την χρησιμοποιώ γιατί είναι οικονομία χρόνου και κόπου!
Αλλά το ράψιμο στο χέρι είναι η ψυχή ενός ρούχου ή ενός αξεσουάρ.Δεν νομίζετε;Ακόμα και αν το έχουμε ράψει στο μεγαλύτερο μέρος του στην ραπτομηχανή οι τελευταίες πινελιές που θα γίνουν στο χέρι είναι που θα το κάνουν ξεχωριστό!

Η τσαντούλα που σας δείχνω σήμερα είχε πολύ ράψιμο στο χέρι...Το απλικέ φυσικά είναι στο χέρι.Αλλά και το φερμουάρ(μεταλλικό παρακαλώ) είναι ραμμένο στο χέρι.Αλλά και η φόδρα είναι ραμμένη στην εξωτερική τσάντα στο χέρι.














Σχέδιο παιδικό;Ίσως!Ή για όσες αισθάνονται παιδιά ακόμα!Εμένα πάντως μου φτιάχνει  η διάθεση όταν κοιτάω αυτό το κοριτσάκι πάνω στο φεγγάρι!Με κάνει να ονειρεύομαι...


Φιλιά,γλυκά και ονειρεμένα...(και δροσερά!)




Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Μια ακόμα tote bag ολοκληρώνεται!



Όσες ασχολείστε με το ράψιμο θα με καταλάβετε.
Πώς γίνεται ενώ φτιάχνεις κάτι συγκεκριμένο,για παράδειγμα ένα πάπλωμα ή μια τσάντα,να το παρατήσεις στην μέση επειδή σου ήρθε να ξεκινήσεις κάτι άλλο;;;;;Πώς ξεμυαλιζόμαστε τόσο εύκολα από κάτι που είδαμε στο internet;Γιατί πρέπει να υπάρχουν παντού παραχωμένα μισοτελειωμένα πραγματάκια που ίσως δεν τελειώσουμε ποτέ;Προσωπικά έχω αρχίσει να αγχώνομαι με όλα αυτά τα μισοτελειωμένατσαντάκια,πορτοφολάκια,παπλωματάκια,νεσεσεράκια κ.τ.λ.

Ανοίγω ντουλάπια και είναι εκεί,ανοίγω συρτάρια και είναι ΚΑΙ εκεί...
Πόσες φορές έχω πει πως δεν θα ξεκινήσω τίποτα καινούριο αν δεν κλείσω τους παλιούς λογαριασμούς....μάταια!Πάντα με προδίδω!

Η λύση είναι μία.Ή τα πετάμε ή τα τελειώνουμε!

Η τσάντα που σας δείχνω σήμερα ήταν αρκετές μέρες παράμερα,ημιτελής.Σε σημείο όμως ώστε να μπορώ να την βλέπω συνέχεια,να μην την ξεχάσω....Και επιτέλους μπήκε η τελευταία βελονιά!
Τι ανακούφιση!!!
Την ακουμπώ στον ώμο μου για να την τεστάρω(δεν θα την κρατήσω).Είναι πραγματικότητα!Ουφ!


Είναι φτιαγμένη με λινά υφάσματα εξωτερικά και εσωτερικά με βαμβακερά.Είναι όλη καπιτοναρισμένη και οι εσωτερικές ραφές όλες ρελιασμένες στο χέρι(κάτι που κάνω για πρώτη φορά και με δυσκόλεψε αρκετά).Για το απλικέ σχέδιο της εξωτερικής τσέπης σάς έχω μιλήσει και εδώ.Τα λουριά είναι από δερματίνη και ιμάντα βαμβακερό.







Σας φιλώ!Τρέχω να τελειώσω και άλλα μισοτελειωμένα έργα!


Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Θήκη κινητού.


Τις τελευταίες μέρες(μην πω εβδομάδες)νιώθω να τρέχω και να μην φτάνω πουθενά...
Νυστάζω συνεχώς.Οι μέρες μοιάζουν να έχουν λιγότερες ώρες.Το καινούριο μαγαζί που ακόμα "ζητάει" πράγματα,η μειωμένη προσαρμοστικότητά μου σε οτιδήποτε καινούριο,το Πανελλαδικό Συνέδριο Κλειθροποιών,μικροπροβλήματα υγείας του κοριτσιού μου,η ζέστη που φούντωσε απότομα....Μάλλον χρειάζομαι βιταμίνες,ύπνο,περισσότερο χρόνο για ράψιμο και μετακόμιση σε μια άλλη χώρα που θα δουλεύουμε 8 ώρες την ημέρα και όχι 12 και 13(χωρίς να τα βγάζουμε πέρα οικονομικά).Νιώθω πως ζω για να δουλεύω,για τίποτα παραπάνω.Και πρέπει να νιώθω και ευγνώμων γιατί κάποιοι άλλοι άνθρωποι είναι άνεργοι.Μέχρι να ξυπνήσουμε μια μέρα γέροι και έτοιμοι για αλλού.....αναρωτώμενοι τι κάναμε τελικά στην ζωή μας.

Σόρυ για την ψυχοπλακωτική εισαγωγή.

Γυρίζουμε διακόπτη και μιλάμε για ραπτική.Σήμερα μοιράζομαι μαζί σας μια θήκη για κινητό που έραψα πρόσφατα(την κουβαλούσα συνέχεια μαζί μου προκειμένου να την τελειώσω).Είναι από το βιβλίο που σας έλεγα τις προάλλες.
Παρά το γεγονός πως πρόκειται για κάτι τόσο δα μικρούτσικο,ομολογώ πως τον κόπο της τον είχε.Είπαμε,στο needle turn applique όσο μικρότερο τo project,τόσο δυσκολότερο.Το αποτέλεσμα μού άρεσε πολύ όμως.Είναι τόσο χαριτωμένη.Ένα κοριτσάκι μασκαρεμένο γατούλα και η γάτα της σε μια γωνιά.









Σας ξεκίνησα απαισιόδοξα αλλά νομίζω πως οι φωτογραφίες θα σας αφήσουν γεύση γλυκιά....

Φιλιά συνοδοιπόρισσες...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Διαβάστε επίσης...

Από το Blogger.

follow with e-mail

my Friends